Roni Margulies’in Kavşak Şiiri Üzerine

147
Roni Margulies'in Kavşak Şiiri

Ali Kemal Fincan yazdı

 

Gecenin ilerleyen saatleri, evde kaç kadeh devirdiğimi hatırlamıyorum. Dışarı çıktım; biraz dolaşayım açılırım diye düşündüm. Bu ara yağmur da başlamıştı, ıslanmak güzel olurdu saf yağmur sularıyla. Yürüdüm ellerim ceplerimde, sahile vardığımı fark ediyorum, gecenin geç saatleri, kimsecikler yok, üşümeye de başladım ıslanınca. Kayalıklardan geçip, kumsala varıyorum. Dalgalarının sesini duymak o kadar güzel ki, rüzgarın olmaması daha bir güzel. Yaptığım yürüyüşün iyi geldiğini ve biraz rahatladığımı hissedebiliyorum. Az ilerde iskele var. Tahta bir iskele. Ona doğru yöneliyorum. Çok uzun olmasa da, denizin içine kadar giriyor. İskelenin ucunda, ayakta bekliyorum. Aklıma bir anda, Roni Margulies’in çok sevdiğim bir şiiri geliyor…

İnce uzun bir iskelenin ucunda,
denize dikmiş gözlerini, kımıldamadan,
öylece duruyor adamın biri akşam üzeri.
Önünde su, arkasında kayalar,
unsurların kavşağında kalakalmış sanki.

Giderek kararıyor çevresinde suların rengi.
Ya bir gemi var bu saatlerde beklediği,
ya da sulara bırakıverecek kendini.
Öylesine ince bir denge ki!

Sulara bıraksam mı kendimi…yoksa sevdiğime koşsam,
aşka dair ne varsa ona söylemek istediğim söyleyemediğim…
aklımdan kalan son kelimler onları mı söylesem…
şiire değil, yüreğime inanıyorum…
koşarak uzaklaşıyorum oradan…
bağırıyorum…”Seni Seviyorum”…

Sevgiyle kalın

 

YORUMLAR