Sahipsiz Bir Deniz Ve Sahipsiziz Hepimiz

120
sahipsiz bir deniz

Ali Kemal Fincan yazdı.

 

Neredeyse bir yıl olmuş bu satırlara duygularım düşeli, hiç tanımadığım birinin sayfasında satırlarımı buldum ve sanki o günü yeniden yaşadım.

Kaç hayat sığarsa bir insanın ömrüne, o kadar yaşadım…
Bir Allahsız yağmur yağıyor, tanrının bile, unuttuğu bu koya, saatlerdir hiç durmadan.
Karanlık bir iskeleden denize bakıyorum.
Sırtımda kara bir yağmurluk, yanımda köpekler.
Sırılsıklamız, içimize yağmur damlalarıyla parçalanmış gece sızıyor ince ince…
Gidecek yeri olmayan sokak çocukları gibiyiz, gecenin içinde.
Sahipsiz bir deniz ve sahipsiziz hepimiz.
Şişenin dibindeki şaraba benziyor ömrümüz, döküldü dökülecek…
Yaşım elliyi çoktan geçmiş, bir hayat yorgunuyum şimdi, bin yıllık yoldan gelir gibi, yorgun ve yüklü.
Bir yazar “ Hayat bıkkınlık verecek kadar uzun değil” demişti.
Oysa bu kirli dünya, bu hasta insanlık bıktırıyor insanı hayattan.
Hani bir devre arası , bir teneffüs olsaydı da dışına çıkabilseydik bir süre dünyanın diyor insan, biraz soluklansak da yeniden dönebilseydik Dünya’ya. Belki de bu kadar yormazdı hayat.
Yağmura ve denize dalıyor gözlerim.
Anılar mezarlığı, düşüyor aklıma.
İnsanları düşünüyorum, düşlüyorum ve düşüyorum insandan…
Dönek, hırsız katil, orospu, işkenceci, cellat, cahil ve vefasız…
Bütün bu sıfatlar insana aitken, insanın hala doğaya egemen oluşuna şaşsam da, kendi türüne karşı bile bu kadar acımasız olanların diğer canlılara sevgisizliklerine şaşmıyorum artık.
O dalgın zaman kaç saat sürüyor bilmiyorum, içimize sinmiş gece ve üşümüş bedenlerimizle dönüyoruz, yağmurdan.

Sevgiyle kalın

 

YORUMLAR